de laatste week… :( een chaotische blogpost

Jaja…

Het ticket naar huis is gekocht: de 15e juli ´s avonds ben ik weer in Hasselt. Een heel (n/r)are gedachte, want ik heb heel weinig zin om hier weer weg te gaan. Het is hier véél te leuk! En dan heb ik het niet echt over de stad zelf (alhoewel ik die zelfs een beetje ga missen), maar natuurlijk wel over de mensen.. Ik vraag me af of mensen die aan een uitwisselingsprogramma´s meedoen altijd zo tof zijn, of dat ik het gewoon heel erg getroffen heb En weten dat het nooit meer zo zal zijn, want iedereen gaat weer terug naar het dagelijkse leven in het home-land…

Okee, wat is er verder nog gebeurd sinds mijn vorige post… Veel!

De halve finale gewonnen, dus iedereen de straat op, vuurwerk, geen bussen meer… (maar ook geen rellen hoor, Tom).  Dan de finale, die op een sisser uitliep. Wat wel goed was eigenlijk, omdat we dan tenminste thuisgeraakten. Veel werk, beetje uitgaan.                                                                    Tussendoor zijn Laura, Marius en ik dan ook nog een jaartje ouder geworden, en dat hebben we dan samen met onze vrienden aan de Lahn gevierd. Ik herinner me verder nog vaag een andere grillparty, maar daar zullen we maar niet te veel over vertellen. Mijn beide brillen heb ik alleszins nog niet teruggevonden. Verder is Joeri is nog een paar dagen hier geweest, en ik heb mijn drie Hausarbeiten geschreven. (dat is dan ook de voornaamste reden van de radiostilte). Van 2 papers heb ik mijn punten al gekregen: een 1 voor Essayfilme (dat is zo ongeveer het beste wat ze hier geven) en een A- voor Comparing TVsystems (hij heeft me een Amerikaans cijfer gegeven. De mensen die dat allemaal moeten omzetten gaan weer blij zijn).  Voor de derde Hausarbeit hoop ik gewoon dat ik erdoor ben.

En nu is het dus langzaam tijd om afscheid te nemen van alles en iedereen… Vorige zaterdag (5/07)was er al een grote Abschiedsparty in het geweldige *kuch* Schwarz-Weiss. De stemming was echt ongelofelijk uitgelaten (iedereen wil precies nog eens alles geven). Sjoerd was op het idee gekomen zijn karaoke-installatie mee te brengen, en daar hebben we ons dan mee beziggehouden. Daarna nog tot in de vroege uurtjes gedanst. Een ECHTE party in Schwarz-Weiss… maak dat mee!

En nu zijn er dus een hoop afzonderlijke afscheidsfeestjes en “laatste keren”. Maandag waren we voor de laatste keer in Cavete, dat in tegenstelling tot de voorbije weken, ineens weer stampvol met erasmussers zat. Gisteren ben ik samen met Sjoerd naar Frankurt gegaan, vanwaar Sarina en Nick morgen voorgoed Hessen verlaten. Nick heeft een zeer grappig gerecht bereid (Peanutbutterstew) en dat was dan mijn laatste avondmaal met Sarina… Straks is er de afscheidsparty van Marios én die van Elizabeth. Ook de overige Poolse meisjes zijn morgen weg (Anna en Agatha zijn vorige week al vertrokken). Morgen nog afscheidsgrillparty van Vera, overmorgen die van Elias…                       Verschrikkelijk, dat afscheid nemen…

Maar we sluiten wel in glorie af: vrijdag, zaterdag en zondag is er hier 3TM (3 Tage Marburg): dwz. feest in de hele stad! marktjes, live-muziek, kano-races (of zoiets) etc…  Kijk er al naar uit!

Maar goed, tot zover en tot gauw!

Nio

Voetbal alom

Ola!

Het voetbalvirus… Geen plaats waar je sneller aangestoken wordt als in Duitsland, waar men vurig hoopt weer eens in de finale te komen, of zelfs Europameister te worden. En vanavond slaat het uur van de waarheid… De match tegen Turkije zal spannend worden!
De EM heeft verduidelijkt hoe de verhoudingen tussen de verschillende nationaliteiten er hier uitzien. Een stuk of 3 Hollanders, 5 Tsjechen, 12 Portugezen, een vijftigtal Italianen, een hoop Russen en Spanjaarden, en vooral heel veel Turken.
Na Turkije-Tsjechie was het centrum van Marburg geblokkeerd door feestende Turken, na Duitsland-Portugal kon zelfs de politie niet verhinderen dat het hele verkeer vastzat…
Dus wie weet wat dat vanavond geeft.
Deutschland für Europameister!!!

Nio

nachtelijke terugblik

Grüss gott iedereen!

Het is eigenlijk 3 uur snachts wanneer ik deze tekst schrijf. Ik zit in mijn nu toch wel zeer groot en leeg lijkende kamer in Wehrda, waar ik een half uur geleden ben aangekomen. Ik was net binnen of ik kwam Marios al tegen met een van zijn obscure gitaarliefhebbende buddies. Hij begroette me met een wel zeer lange en uitbundige versie van zijn “Nioochen” en deelde me vervolgens mee wat ik ook zo wel kon merken: dat ze ordenlijk aan het zuipen waren. Op zich heb ik daar geen problemen mee. Af en toe hoort een mens eens ordenlijk te zuipen, opdat hij achteraf weer des te meer beseft hoe dom en belachelijk mensen kunnen zijn. Wat mij wel een beetje op mijn moe-gereisde systeem werkt, is dat dronken Marios even later zijn gitaar ter hand genomen heeft en in de kamer naast de mijne de geluidscapaciteit van zijn longen is beginnen uittesten. Slapen zal er voor mij dus wel niet inzitten totdat Marios in een comateuze toestand belandt. Dat kan nog wel een paar uur duren, vrees ik.

Ik benut mijn tijd dan maar nuttig met het doornemen van mijn post -die mij trouwens niet vrolijker stemt: allerlei instanties doen aanvallen op mijn bankrekening en berichten mij daar dan ACHTERAF pas van, zodat ik Maandag maar weer eens bij de bank met mijn uittreksels en zo hoog mogelijk opgetrokken wenkbrauwen kan gaan-. Na het post-openen ben ik dan begonnen aan deze tekst, met als bedoeling te verhalen over de afgelopen 11 dagen, die ik in Wenen en Boedapest heb verbracht. (Marios bereikt ondertussen Mercury-hoogten, helaas op een niet echt toonvaste wijze).

Woensdag 4 juni stond Joeri me op te wachten aan het Weense Westbahnhof. Tom Claes en Jessica vertrokken dezelfde avond weer naar huis, dus hen heb ik nog even gezien. Samen met hen wat door de stad gewandeld en ergens gaan eten. In Wenen verder eigenlijk weinig interessants gedaan. Een beetje gelezen, veel geslapen, naar de unief gegaan, rondgewandeld, kicker en pool gespeeld in de Clubraum van Joeri’s studentenhuis en vooral erg veel voetbal gezien. Net zoals bij het vorige EK en WK ben ik plots door de tweelandenvoetballentegenelkaar-kriebel gebeten, hoewel ik me ongelofelijk stoor aan het patriarchisme dat deze toernooien ‘uitademen’ en het feit dat er zoveel geld en energie in gestoken wordt (dat veel beter besteed zou worden aan belangrijke dingen).  In Wenen bijvoorbeeld, waar een deel van de matchen gespeeld wordt, is er een gigantische fanzone ingericht, met kraampjes, giga-schermen en weetikveelwatnog. We zijn die zone zelfs niet binnen geweest, maar ook daarbuiten was de voetbalhetze niet te negeren. Elk zichzelf respecterend café of restaurant heeft uiteraard een groot scherm (en ik moet toegeven: zelfs ik ben enkel gaan eten op plaatsen waar ik de match kon volgen) en de talrijke internationale fans bezetten trams waarin allerlei mededelingen in de meest gekke talen werden omgeroepen.

(Marios is net begonnen met het verkrachten van “Zombie”, dat in de originele versie eigenlijk al aan een verkrachting doet denken).

In Boedapest, waar we de 10^e juni in de voormiddag aankwamen, was het eigenlijk ook niet zoveel beter. Ook daar overal groene schermen en gillende voetbalfans. Ik kan al raden hoe het hier in Duitsland gaat zijn de komende weken, in een land dat daadwerkelijk nog een kans maakt op de eindzege… Maar daar bericht ik ongetwijfeld later nog over.

Boedapest dus. Boedapest was heel tof. Bijna 4 dagen lang hebben Joeri en ik bijna niets anders gedaan dan rondgewandeld en rondgekeken. Soms waanden we ons in Zuid-Europa (we sliepen in een kamer in zo’n groot, oud huis vol oude apparaten maar wel een spiksplinternieuwe ventilator, waar we toekwamen via een vrij brede stenen trap. Heel hoge plafonds, afgebladderde gele en witte muren en een ‘binnenplaats’ met enkele kleine, kleurrijke winkeltjes. ) Het was precies alsof ik terug in Napels of Malta was! Leuk J Bovendien was het er heel warm, alhoewel we ook wat wolken en regen hebben gehad naar het einde van ons verblijf toe. Helaas ook zeer Westerse hoeken en aspecten daar in Boedapest: ketens als McDonalds, Mediamarkt, Burger King, Pizza Hut en KFC hebben zich overal genesteld en verpesten het straatbeeld.

Veel mooie gebouwen en zichten en kerken gezien in Boedapest, en zelfs een namiddag gaan zwemmen in 1 van de typische oude Thermen. Vooral het parlement was zeer indrukwekkend.

13 juni ‘s avonds waren we dan weer in Wenen, waar we nog maar eens voetbal hebben gezien… En vandaag dan de lange treintocht terug naar Marburg, dat ineens weer zo klein is, vergeleken met Wenen en Boedapest… En ook heel wat minder aangenaam, maar dat komt natuurlijk doordat ik weet dat ik mij hier nu 3 weken praktisch ga moeten opsluiten om die papers af te krijgen en dus alle uitnodigingen voor feestjes en consorten zal moeten afslaan. En dat is vooral jammer omdat ik hier over een maand weg ben, en mijn nieuwe vrienden na de 15^e juli waarschijnlijk nooit meer ga zien!

Maar goed. Bij deze…

toedels!

Nio

bijna…

Men zegt mij dat het hier leeg is dezer dagen, op deze blog, en daar ga ik dan maar weer even eens verandering in brengen! Ik zit helaas op een unief-computer, dus kan geen foto´s toevoegen van de geweldige ´Marbeque´ vorige week, maar degenen die op Facebook zitten kunnen het daar dan wel eens bekijken… Bovendien word ik hier de hele tijd afgeleid door Jan, en een fatsoenlijke post typen zal er dus wel niet van komen.

Anyway… Het was in elk geval SUPERleuk: een van de Finnen hield een afscheidsgrillfeesje aan de Lahn, en er was meer dan 60 man, en we zijn er tot heel laat gebleven. Echt zalig! Verder nog een paar leuke en rare feestjes gedaan sinds de vorige keer dat ik schreef ( onder andere een “fuif” in een “bibliotheek” in Studentendorf, waar 7 Russen stonden rond te draaien en 4 andere door een micro de Russische muziek meezongen, terwijl wij (Roemeens, Tsjechisch, Fins en Belgisch) de enige waren die echt dansten…

Verder heb ik leuke tijden beleefd met mijn Referatsgroep, en een redelijk behoorlijke presentatie gedaan vandaag. (Over de Mockumentary en meerbepaald Woody Allen´s Zelig). En nu nog een les van 6 tot half 8, en daarna vertrek ik naar Wenen!!!

tot zover de korte update!

Nio

Tha B-block 00

Grüsst euch!

Ik dacht bij mezelver, laten we eens iets anders doen met deze blog, en besloot uiteindelijk om wat tekens aan mijn woontoestand en mijn ‘stock-genossen’ te wijden. Zoals u wist (of niet wist, zoals u wil), woon ik op de gelijkvloers (lees: in de kelder) van een van de drie studentenwoonblokken die tezamen het studentenwohnheim Wehrda vormen. Voordeel van de gelijkvloers is dat zich daar ook de wasruimte bevindt, nadeel is dat de Wirtschaftsdame er ook haar ruimte heeft (2 kamers verderop), waar ze elke ochtend tussen 9 en 12 aanwezig is. Groot nadeel, want Frau Lehr houdt namelijk niet zo van overnachtende personen bij haar studenten. Mijn bezoek is dan ook meer door mijn raam naar binnen en buiten gekropen dan wat anders (en dan nog betrapt worden!) Al goed dat Lehr en ik niet samen op de vierde verdieping vertoeven.

In elk geval: Op mijn verdieping wonen 16 studenten. 8 in de gang aan de ene kant van de keuken, en 8 in de andere gang. Elke gang heeft 1 à 2 toiletten en 1 douche. Dat lijkt misschien weinig, maar bij mijn weten was er tot op heden nog geen file in mijn gang. Misschien komt dat door het feit dat mijn 7 ganggenoten allemaal kerels zijn . (Flauw, ik weet het).

De keukens in Wehrda zijn gigantisch, en het is daar dat je je stockgenoten leert kennen. (als het mooi weer is, zitten we ook vaak buiten op de grasvlakte voor ons gebouw, waar ook een grill staat en waar genoeg plaats is om te voetballen etc).

De mensen dan. Tussen Frau Lehr en mij woont Marios uit Roemenië. Hij is de kerel die menig onzer bijeenkomsten opfleurt met zijn gitaarmuziek. Hij kan ongeveer alles spelen, maar zijn voorkeur gaat vooral uit naar ‘Save Tonight’ van Eagle Eye Cherry en ‘The Wall’ van Pink Floyd, als ik het statistisch bekijk.

Aan mijn andere kant woont een Chinese kerel, waarvan ik enkel kan veronderstellen dat hij een zeer ruime media-kennis bezit. Hij komt zelden zijn kamer uit, maar doorheen de muur (en via de gang en de ramen) hoor ik constant Chinese stemmen, afkomstig van films of tv-programma’s. Ik kan ook enigszins zijn voorkeuren volgen. Toen ik hier aankwam, was het vooral gevechtsfilm (haiaaaaaaaaaaa hioioooooo… *geluid van zwaarden of messen die met elkaar in contact komen*). Daarna volgde de musical (ik moet er waarschijnlijk geen tekening bij maken). Eergisteren nacht om half 3 waren we dan bij de slechte komedie belandt (type zeer aanwezige lachband). Groen lachend heb ik toen voor het eerst (en in totaal 14 keer, onderverdeling 1-3-10) op de muur gebonkt. Toen heb ik iets nieuws geleerd over mijn buurman, namelijk dat hij doof is. Maar goed. Gisteren bleken zijn dvd’s op te zijn, want het was voor een keer de hele nacht stil.

De andere Chinezen op mijn etage (2 of 3 of 4 zijn er dat, meisjes) zie ik enkel af en toe in de keuken, steeds in roze pyjama’s (en daarom weet ik niet of het er 2 of 3 of 4 zijn, ik draag mijn bril ook echt veel te weinig). Zij zijn heel vriendelijk, maar nogal onbeholpen in zowel Duits als Engels. Ivan probeert hen wel vaker iets uit te leggen, wat meestal eindigt in een joviale lachbui van Ivan enerzijds en verwarde gezichten bij de pyamadragers anderzijds.

Ivan is wel degelijk de geknipte persoon om iets van bij te leren. Hij praat namelijk ongelofelijk traag. Hij antwoordt ook ongelofelijk traag (in de regel pas na 1,5 minuut).  Soms vergeet hij zelfs te antwoorden (Hoe zou je zelf zijn, na 1,5 minuut). Maar hij is echt wel tof. Als hij begint te lachen (gebeurt vaker dan praten bij hem), kan je niet anders dan mee lachen. En hij leeft ook heel bewust: eet geen vlees, heeft het niet voor auto’s… Helaas nemen onze andere stockgenoten geen voorbeeld aan hem (licht in de keuken aanlaten (die trouwens ook ongelofelijk vuil achtergelaten wordt), en afval sorteren lukt ook al niet blijkbaar).

We hebben ook 3 echte Duitsers bij ons, waarvan 2 zich vaker laten zien: Ivonne stuurt altijd haar lief naar de keuken, maar Steffen en Florian komen zelf. Florian lijkt qua uiterlijk een beetje op Kurt Cobain, speelt elektrische gitaar, zorgt voor internet (wat bij mij helaas niet gelukt is) en studeert archeologie. Steffen… bakt brood. Althans, zo stelde hij zichzelf de eerste keer aan mij voor. En eigenlijk vat dat het ook wel samen. Als je de keuken binnengaat, zijn er in de regel namelijk 3 opties. Ofwel ligt er ergens een versgebakken brood, ofwel ligt er een brood te bakken in de oven, ofwel staat Steffen deeg te kneden.

Maar pas op! De voorbije week waren zijn broden hoog en kubusvormig (in tegenstelling tot de gebruikelijke zeer platte, ronde broden). En gisteren zag ik bij het betreden van de keuken niet Steffen al knedend, maar een broodmachine al broodmachinend… Ik moet me nog eens nader informeren, maar ik vrees dat Steffen de ambacht verraden heeft en zich tot de industrieele praktijken bekeerd heeft. Voorlopig troost ik me echter met het verzinnen van andere redenen: tijdelijke allergie aan meel, een lief dat dacht een tof geschenk te hebben gevonden en Steffen die uit beleefdheid even meedoet…

Verder is er nog Mohammed, die hier farmacie studeert en me onder andere geleerd heeft wat het verschil is tussen goede en slechte kisha-tabak (Waterpijp roken is in Duitsland ‘Kisha rauchen’) en altijd bereid is om iets troostend te zeggen wanneer het wat tegenzit.

Ten slotte zijn er dan nog Viktor, onze Spaanse party-animal, die steeds weet wat er waar loos is, en Dana uit Roemenie, die deze week even terug in haar thuisland is.

Zo. Tot zover mijn, toch wel entertainende en interessante, verdieping in Ernst-Lemmerstrasse 15.

Volgende keer meer!

De Toedels

Nio

 

Limburg!

Gisteren hebben Audrey, Eva, Nathan, Anouk en ik het kleine stadje Limburg bezocht, dat niet zo heel ver van Marburg ligt (en ook aan de Lahn). Dat dit stadje toch lichtjes anders is dan ons Limburg, zouden de foto’s moeten bewijzen…

Na het bezichtigen van de stad en de omgeving, hebben we het gewaagd om iets ‘typisch aan de streek’ te gaan eten. Ik koos voor ‘Handkäs mit Musik’, om wille van de leuke naam.

Maar het betrof blijkbaar twee stukken kaas (van een soort dat vochtig, ‘jelly-achtig’ was) die ronddreven in uiensaus. ver-schrik-ke-lijk. Zelfs de dienster had door dat ik het niet binnenkreeg, hoewel ik toch de hele tijd krampachtig heb proberen te blijven glimlachen (zie links).

Maar goed. Verder gaat het hier bestens!

de groeten,

Nio

Nog eens een paar fotootjes..

Grillen in Wehrda… (en het was gezelliger dan de donkere foto misschien doet vermoeden…)

Chillen aan de Lahn (die helaas niet mee op de foto staat…) met oa. deze Amerikaanse meiden, waarvan de rechtse (Lacey) net 21 geworden is. Nu mag ze in het thuisland dus straalbezopen worden, want ze kan nu een horizontale identiteitskaart tonen (daarvoor had ze een vertikaal, lang ding waar dezelfde info op stond + in het rood ‘under 21′). Die Amerikanen toch…

Een stukje Lahn…

Een speelavond in Wehrda…

Een bezoekje aan de zoo!

 

Links: een depressieve egelachtige die graag één wil zijn met de boom.

Rechts: Josefien op zoek naar haar roots (erg goed in rootszoeken is ze niet, helaas…)

Verder hebben we gisteren een uitermate gezellige avond gehad in Wehrda, met een voetbal (met veel verstuikte ledematen tot gevolg): een zeer eventvolle jongens tegen meisjes-match heeft plaatsgevonden. En daarna nog wat zitten nagenieten met zijn allen (en zowaar 3 gitaren in ons midden!)

tot snel!

Nio

sommer

Jaja,

in enkele weken tijd is Marburg van een grijs, rustig stadje veranderd in een bruisend, levend, zomers oord, waar grillen evenzeer als slapen tot de dagelijkse activiteiten van de doorsnee student behoort. Ik moet zeggen dat ik dit Marburg héél wat meer apprecieer dan wat ik in het begin te zien kreeg. (ook al is grillen dan niet echt aan mij besteed).

De voorbije week hebben we heel wat tijd buiten doorgebracht: tussen en na de lessen wat praten en lezen op een of andere grasvlakte… Zaterdagavond hebben we gegrillt voor mijn Wohnheim, en zijn daar dan met allerlei dekens, wijn en een gitaar nog tot laat blijven zitten. Zondag de hele dag in de zon gelegen op diezelfde grasvlakte (met de artikels voor school erbij, zodat het niet helemaal vakantie was). ´s Avonds hebben we dan nog een feesje in Schwarz-Weiss gedaan, georganiseerd door de 7 Italianen die hier momenteel Erasmus doen En gisteren dan weer de hele tijd op het gras gelegen, tot het Caveta-tijd was. Jaja, we nemen het er een beetje van (wie weet sneeuwt het volgende week weer ) De plannen voor de rest van de week zijn gelijkaardig…

Goed. blablabla enzo. Ik ga jullie laten!

Nio

Mai!

Ola!

Ik heb al eventjes niets meer op mijn blog gepost, en daar zal ik nu maar iets aan veranderen. De reden voor mijn nalatigheid was het feit dat ik bezoek had, hiephoi: Joeri is hier vorige zaterdag aangekomen en blijft nog tot morgenmiddag. En dan spendeer je weinig tijd achter de computer in de bieb, uiteraard.

Wat hebben we tijdens die anderhalve week zoal gedaan? Wel.. Er was weer een Spielabend, deze keer in mijn keuken. Veel gepokerd en gedronken (niet noodzakelijk in die volgorde) en veel gewonnen en verloren (helaas wel in die volgorde). Verder hebben we onder andere de bossen rond Wehrda verkend (het is hier toch echt wel schoon), en we waren ook een dag in Frankfurt. Daar hebben we de Zoo bezocht (4 euro maar!) en die was best de moeite. Ze hebben daar onder andere een gorilla-baby´tje, en ook veel rare kleine beesten met gigantische ogen en staarten (en onmogelijke namen). Vervolgens daar in Frankfurt nog wat int gras gelegen langs de Main: blijkbaar dé “chill-out” plek bei schönem Wetter (wat het trouwens de voorbije 2 weken ook geweest is: zon zon zon!). In Marburg wordt er meer en meer gegrillt, gitaar gespeeld en gepicknickt in het gras aan de Lahn (onze plaatselijke rivier). Het zal nog moeilijk worden om de komende weken achter de boeken door te brengen (wat helaas toch zal moeten gebeuren).

Het was een schone tijd, maar morgen begint voor mij de echte Arbeitzeit.. Want ik hoop toch wat gedaan te hebben wanneer ik naar Wenen/Boedapest ga (en dat is al over een kleine maand, ik heb net mijn tickets gekocht)

Zoenen uit Marburg!!

Nio

 

Spielabend

We hebben een nieuwe, leuke erasmusactiviteit opgestart, en wel: Deutsche Spielabende!!

Het concept: Een keuken (ergens in een of ander Wohnheim), een tiental toffe, speelgezinde mensen, een beetje muziek, wat drank en hapjes en dan: spelletjes spelen! De voertaal is uiteraard Duits , zowel bij het uitleggen als bij het spelen (wat zijn we toch pedagogisch verantwoord! ).

Gisteren was onze eerste bijeenkomst, in de keuken van Lacey, Sjoerd (de enige Nederlands sprekende persoon die ik hier tot nu toe heb leren kennen) en Sarina (in Christian-Wolff-haus). We hebben onder andere ‘Spoons’ gespeeld (zoiets als Stronten -zo heet dat toch he?- ), ‘Mafia’ (weerwolven of moordenaartje dus) en poker. Het was superleuk, en we doen dat ongetwijfeld snel opnieuw! (Besie had trouwens de tijd van zijn leven, na al die weken in mijn kamer rond te zitten. Hij heeft echter bier over zijn hoofd gekregen en ligt nu met een kater in bed).

In Wehrda was er terzelfdertijd een gigantische party aan de gang op Laura’s etage. Toen we daar aankwamen, was de politie net geweest en de meeste mensen naar huis, maar toch weer kennis gemaakt met enkele huisgenoten!

Verder ben ik deze week bij Jan ‘Dr. House’ gaan kijken (de gedubte versie van House MD dus, verschrikkelijk). Uiteindelijk werd er meer gediscussierd dan opgelet, maar ik vond het niet erg, want het ging (rarara) weer over enkele van mijn stokpaardjes (energieverbruik, kapitalistische maatschappij, de mens). Niet dat we het eens geworden zijn, maar kom. Het had erger gekund. En voor mijn Duitse woordenschat is zoiets ook nooit slecht. En de pianokamer in Studentendorf heeft er ook weer aan moeten geloven (ik speel hier meer dan thuis, stel je voor!).

Maandag (ik ben systematisch terug aan het gaan in de tijd) was het weer Caveta-avond, ondertussen een vaste waarde in het erasmusgebeuren hier. Weeraleens heel gezellig!

En eigenlijk is hier zoveel te doen, dat ik begin te denken dat 1 semester te kort is (wat moet dat dan zijn als je in een grote stad zit, denk ik dan!!!) Ik ben immers nog altijd niet in de musea van Frankfurt geraakt, noch in Heidelberg, Kassel of een van de andere steden in Hessen. En de Spiegellustturm van Marburg hebben we ook nog niet getackeld!! Erg eigenlijk, maarja… het weer begint langzaam beter te worden, en dat is wel een belangrijke factor. Laura en ik praten al wéken over picknicks langs de Lahn, hopelijk kunnen we er snel werk van maken!

Ik zal echter toch ook eens moeten beginnen met mijn prioriteiten elders te zoeken (bij die Duitse papers oa.). Maar dat zal wel op een of andere manier in orde komen, zekers…

Goed. tot zover en bis dann!

Nio

ps. Tom: dat hele 4e seizoen is reeds getackeld… Als dat niet erg is Ik ga je mails moeten deleten, of ik slaap helemaal niet meer…