nachtelijke terugblik
Grüss gott iedereen!
Het is eigenlijk 3 uur snachts wanneer ik deze tekst schrijf. Ik zit in mijn nu toch wel zeer groot en leeg lijkende kamer in Wehrda, waar ik een half uur geleden ben aangekomen. Ik was net binnen of ik kwam Marios al tegen met een van zijn obscure gitaarliefhebbende buddies. Hij begroette me met een wel zeer lange en uitbundige versie van zijn “Nioochen” en deelde me vervolgens mee wat ik ook zo wel kon merken: dat ze ordenlijk aan het zuipen waren. Op zich heb ik daar geen problemen mee. Af en toe hoort een mens eens ordenlijk te zuipen, opdat hij achteraf weer des te meer beseft hoe dom en belachelijk mensen kunnen zijn. Wat mij wel een beetje op mijn moe-gereisde systeem werkt, is dat dronken Marios even later zijn gitaar ter hand genomen heeft en in de kamer naast de mijne de geluidscapaciteit van zijn longen is beginnen uittesten. Slapen zal er voor mij dus wel niet inzitten totdat Marios in een comateuze toestand belandt. Dat kan nog wel een paar uur duren, vrees ik.
Ik benut mijn tijd dan maar nuttig met het doornemen van mijn post -die mij trouwens niet vrolijker stemt: allerlei instanties doen aanvallen op mijn bankrekening en berichten mij daar dan ACHTERAF pas van, zodat ik Maandag maar weer eens bij de bank met mijn uittreksels en zo hoog mogelijk opgetrokken wenkbrauwen kan gaan-. Na het post-openen ben ik dan begonnen aan deze tekst, met als bedoeling te verhalen over de afgelopen 11 dagen, die ik in Wenen en Boedapest heb verbracht. (Marios bereikt ondertussen Mercury-hoogten, helaas op een niet echt toonvaste wijze).
Woensdag 4 juni stond Joeri me op te wachten aan het Weense Westbahnhof. Tom Claes en Jessica vertrokken dezelfde avond weer naar huis, dus hen heb ik nog even gezien. Samen met hen wat door de stad gewandeld en ergens gaan eten. In Wenen verder eigenlijk weinig interessants gedaan. Een beetje gelezen, veel geslapen, naar de unief gegaan, rondgewandeld, kicker en pool gespeeld in de Clubraum van Joeri’s studentenhuis en vooral erg veel voetbal gezien. Net zoals bij het vorige EK en WK ben ik plots door de tweelandenvoetballentegenelkaar-kriebel gebeten, hoewel ik me ongelofelijk stoor aan het patriarchisme dat deze toernooien ‘uitademen’ en het feit dat er zoveel geld en energie in gestoken wordt (dat veel beter besteed zou worden aan belangrijke dingen). In Wenen bijvoorbeeld, waar een deel van de matchen gespeeld wordt, is er een gigantische fanzone ingericht, met kraampjes, giga-schermen en weetikveelwatnog. We zijn die zone zelfs niet binnen geweest, maar ook daarbuiten was de voetbalhetze niet te negeren. Elk zichzelf respecterend café of restaurant heeft uiteraard een groot scherm (en ik moet toegeven: zelfs ik ben enkel gaan eten op plaatsen waar ik de match kon volgen) en de talrijke internationale fans bezetten trams waarin allerlei mededelingen in de meest gekke talen werden omgeroepen.
(Marios is net begonnen met het verkrachten van “Zombie”, dat in de originele versie eigenlijk al aan een verkrachting doet denken).
In Boedapest, waar we de 10e juni in de voormiddag aankwamen, was het eigenlijk ook niet zoveel beter. Ook daar overal groene schermen en gillende voetbalfans. Ik kan al raden hoe het hier in Duitsland gaat zijn de komende weken, in een land dat daadwerkelijk nog een kans maakt op de eindzege… Maar daar bericht ik ongetwijfeld later nog over.
Boedapest dus. Boedapest was heel tof. Bijna 4 dagen lang hebben Joeri en ik bijna niets anders gedaan dan rondgewandeld en rondgekeken. Soms waanden we ons in Zuid-Europa (we sliepen in een kamer in zo’n groot, oud huis vol oude apparaten maar wel een spiksplinternieuwe ventilator, waar we toekwamen via een vrij brede stenen trap. Heel hoge plafonds, afgebladderde gele en witte muren en een ‘binnenplaats’ met enkele kleine, kleurrijke winkeltjes. ) Het was precies alsof ik terug in Napels of Malta was! Leuk J Bovendien was het er heel warm, alhoewel we ook wat wolken en regen hebben gehad naar het einde van ons verblijf toe. Helaas ook zeer Westerse hoeken en aspecten daar in Boedapest: ketens als McDonalds, Mediamarkt, Burger King, Pizza Hut en KFC hebben zich overal genesteld en verpesten het straatbeeld.
Veel mooie gebouwen en zichten en kerken gezien in Boedapest, en zelfs een namiddag gaan zwemmen in 1 van de typische oude Thermen. Vooral het parlement was zeer indrukwekkend.
13 juni ‘s avonds waren we dan weer in Wenen, waar we nog maar eens voetbal hebben gezien… En vandaag dan de lange treintocht terug naar Marburg, dat ineens weer zo klein is, vergeleken met Wenen en Boedapest… En ook heel wat minder aangenaam, maar dat komt natuurlijk doordat ik weet dat ik mij hier nu 3 weken praktisch ga moeten opsluiten om die papers af te krijgen en dus alle uitnodigingen voor feestjes en consorten zal moeten afslaan. En dat is vooral jammer omdat ik hier over een maand weg ben, en mijn nieuwe vrienden na de 15e juli waarschijnlijk nooit meer ga zien!
Maar goed. Bij deze…
toedels!
Nio
